Za ovu ulogu je Zoran Radmilović smatrao da je njegova najbolja i da će ga po njoj pamtiti: 40 godina od smrti velikana glumišta

Sigurno je da svako od nas ima svoju omiljenu ulogu ovog velikog glumca, ali se u top 3 odgovora gotovo uvijek nađu Radovan III, Bili Piton iz “Maratonaca” ili Majstor Života iz “Majstorske radionice”. Međutim, u intervjuu koji je dao 1982. za časopis Nada, Zoran Radmilović je govorio o jednoj drugoj kultnoj ulozi.

Pričao je o predstavi “Kralj Ibi”, u kojoj je glumio glavnog junaka.

“Neću da kažem da me je Ibi izbacio na površinu, ali sam svjestan toga da nosim pečat te uloge. Kad me se ljudi budu sjećali jednog dana, sjećaće me se po toj predstavi. Vjerovatno da jesam Ibi i samo Ibi, sa još nekim uzgrednim komponentama ličnosti, koje mi daju neke druge odigrane uloge” rekao je poznati glumac.

Zoran Radmilović u predstavi “Kralj Ibi”:

Predstava “Kralj Ibi”, izvedena prema tekstu Alfreda Žarija, premijerno je postavljena u čuvenom beogradskom Ateljeu 212 1964. godine, u režiji Ljubomira “Mucija” Draškića, a svoju nezaboravnu slavu dostiže kroz upečatljivu interpretaciju Zorana Radmilovića u glavnoj ulozi.

Iako je u početku bila planirana saradnja s glumcem Ljubom Tadićem, ljudi iz pozorišta su nakon mjesec i po dana eksperimentisanja shvatili da njegova vizija i energija ne odgovaraju zapadnoevropskom apsurdu Žarija. Tada nastupa Radmilović, koji “nalazi ključ” i oblikuje lik na način koji publika i danas pamti.

Iako su skromna izvođenja predviđena za 90 minuta, Radmilovićeve legendarne improvizacije nerijetko su epizodu produžavale i na tri sata, stvarajući impresivan učinak “zaraženosti” kod publike, koji je ozbiljno porastao – nastali su i fan-klubovi “ibijevci”

Njegov Ibi bio je oličenje raskošne komične moći – groteskno karikaturalni kralj koji brutalno vlada, a publiku vuče do smijeha i mučnine istovremeno

Radmilović je na kraju prekinuo izvođenje jer je osjećao da je “odglumio do kraja” i rjeđe ju je izvodio 80-ih. Žaríjevski humor komada kombinuje Šekspira, dadaizam i političku satiru, što Radmilović interpretira tako da nas prodrma – a onda ostavi bez daha.

I publika je bila učesnik. Predstava nije bila samo ispovijest glumca, već i kolektivni ritam publike, uprkos satiri. Njegov instinkt da novu predstavu prilagodi svakoj noći unosio je energiju zajedničkog rituala – bez ozvučenja, bez zvaničnih redova, ali sa čarolijom koja i danas odzvanja.