“Bolonja” i reforma visokog školstva donijele su integraciju fakulteta u univerzitete i novi sistem polaganja ispita. To dvoje ima vezu tj. korelaciju. Gubitak finansijske autonomije fakulteta se odvijao po sistemu tzv. trezorskog poslovanja i direktnog finansiranja iz budžeta.
Javni fakulteti su pretvoreni na studijske smjerove bez obračuna koliko koštaju pojedini programi. Potreba za profesorima je porasla pa je došlo do hiperprodukcije u nastavnička zvanja bez stvaranja “naučnih novaka”. Ispiti su postali procedure u sticanju zvanja, od prvog do trećeg stepena studija. Struka i nauka je maknuta u stranu. Istraživački projekti i instituti su marginalizirani i pogašeni.
Sve u svemu dvije ključne stvari su izgubljene.
Prva, prijem asistenata i druga, izbor u nastavničko zvanje docenta. Cijenu su platili studenti jer se pojavila praksa da su neki nastavnici postali barijera studentima u sticanju zasluženih diploma. “Odušak” takvoj nepedagoškoj praksi kvazi profesora postali su fakultet gdje se sve ekspresno završavalo po receptu “čekanja u prolazu na autobuskoj stanici dok se pojedu ćevapi”.
Sve u svemu vijest o nepravosnažnoj presudi me nije lično iznenadila. Više me je lično podstakla na pitanje: ” Dokle?”. Dokle sa ovakvim nakaradnim sistemima i praksama?
Saznajte sve o najvažnijim vijestima i događajima, čitajte na Google News.