Udruženje je u svom saopćenju pozvalo političare da prestanu javno prozivati, diskreditovati i zastrašivati umjetnike, upozoravajući na rastući pritisak kojem su izloženi u javnom prostoru.
Uz objavu, Žbanić je podijelila i vlastiti osvrt na Pašovićev umjetnički rad i njegov doprinos očuvanju kulture u Sarajevu tokom opsade. Istakla je da je upravo od njega učila o režiji te da mu je zahvalna za znanje koje joj je prenio u najtežim danima rata.
Njen osvrt prenosimo u cijelosti:
“Od Harisa Pašovića učila sam šta je umjetnost režije i vječno sam mu zahvalna za časove koji su bili kombinacija letenja i plivanja u beskrajnim prostorima mašte, ljepote i svjetlosti. Ti časovi bili su posebno značajni jer su se odvijali u najgorim danima rata.
Haris se iz mirnog Amsterdama vratio u ratno Sarajevo. Mogao je ostati i u Beogradu i nastaviti biti rediteljska zvijezda, ali je došao u opkoljeni grad, spašavajući kulturu Sarajeva i Bosne i Hercegovine.
Haris Pašović je bosanskohercegovački režiser i profesor na Akademiji scenskih umjetnosti (ASU). Prije rata režirao je predstave koje se danas smatraju klasičnim djelima u historiji pozorišta u regionu.
Tokom opsade Sarajeva (1992–1995), Pašović je bio jedan od ključnih ljudi zaslužnih za opstanak kulture u Sarajevu. Tada napušteni festival MES transformirao je u međunarodni pozorišni i filmski festival. Režirao je Euripidovu Alkestidu, zatim Svilene bubnjeve i U zemlji posljednjih stvari, prema romanu Paula Austera. Producirao je i predstavu Čekajući Godota u režiji Susan Sontag te ugostio Vanessu Redgrave, Annie Leibovitz, Petera Schumanna, Chrisa Keulemansа, Johana van der Keukena i mnoge druge umjetnike iz cijelog svijeta.
Tokom 1994. godine, pod pokroviteljstvom UNESCO-a, Sarajevski festivalski ansambl izvodio je Pašovićeve predstave u pariškom pozorištu Bouffes du Nord, na poziv Petera Brooka.
Tokom rata značajno je doprinio i opstanku Narodnog pozorišta u Sarajevu, Pozorišta mladih i Akademije scenskih umjetnosti. Njegovi studenti i studentice dobitnici su Oskara, nagrada za najbolje evropske filmove i predstave.
Pašović je također dobio brojne nagrade, uključujući Zlatni lovorov vijenac za najboljeg režisera na festivalu MES, nagradu za najboljeg režisera na festivalu BITEF u Beogradu, nagradu „Bojan Stupica“ za najbolju jugoslavensku režiju 1989. godine, nagradu UCHIMURA 1994. godine, nagradu za najboljeg režisera na Festivalu bosanskohercegovačke drame i brojne druge. Njegove predstave gostovale su u Parizu, Amsterdamu, Berlinu, Ženevi, Strasbourgu i drugim gradovima.
Haris Pašović organizirao je prvi Sarajevo Film Festival, pod nazivom “Poslije kraja svijeta”, 1993. godine, u sklopu tadašnjeg međunarodnog teatarskog i filmskog festivala MES.
Režirao je i dokumentarne filmove Greta, Dom, Ljubi bližnjeg svoga, Balkan – krv i med (Sarajevo Film Festival) i À propos de Sarajevo”, napisala je.
Pašović je tokom karijere dobio brojne nagrade, među kojima su Zlatni lovorov vijenac za najboljeg režisera na festivalu MES, nagrada za najboljeg režisera na BITEF-u u Beogradu i nagrada “Bojan Stupica” za najbolju jugoslavensku režiju 1989. godine. Režirao je i dokumentarne filmove “Greta”, “Dom”, “Ljubi bližnjeg svoga”, “Balkan – krv i med” i “À propos de Sarajevo”.
Objava Jasmile Žbanić uslijedila je nakon javnog spora između ministra Magode i Pašovića, koji je izazvao reakciju Udruženja reditelja i rediteljica BiH. U saopćenju su poručili da umjetnici ne smiju biti izloženi javnom zastrašivanju i političkim pritiscima, ističući važnost zaštite slobode umjetničkog izražavanja.
Saznajte sve o najvažnijim vijestima i događajima, čitajte na Google News.