Program je bio koncipiran na odnosu flamenka i klasične muzike, ne kao susreta dvaju međusobno odvojenih žanrova, nego kao podsjećanje na njihovu višedecenijsku razmjenu. U španskoj umjetničkoj muzici 19. i 20. stoljeća elementi tradicionalnih muzičkih praksi nisu imali tek ornamentalnu funkciju: ritmički obrasci, modalnost, karakteristična melodika i gitarski idiom postajali su dio samog kompozicionog jezika. S druge strane, razvoj koncertne flamenko gitare postepeno je pomjerao granice tradicionalnih formi i približavao ih autonomnom instrumentalnom repertoaru.
Upravo je takav odnos različitih muzičkih jezika odredio i specifičnost sastava flamenko gitare i gudačkog kvarteta. Gitara, sa svojim prepoznatljivim artikulacijskim i ritmičkim karakterom, preuzima ravnopravnu ulogu unutar kamernog tkiva, dok gudački kvartet proširuje harmonijski prostor, preuzima i razvija melodijske linije te omogućava novo oblikovanje kompozicija čiji je izvorni zvučni identitet vezan za gitaru. Takav odnos instrumenata uspostavlja zajednički kamerni prostor u kojem se muzika različitog porijekla može sagledati kroz novu zvučnu i strukturnu perspektivu.
Program je obuhvatio djela Manuela de Falle, Isaaca Albéniza i Joaquína Rodriga, kompozitora kod kojih je odnos između španske umjetničke muzike i tradicionalnih idioma jedno od važnih obilježja muzičkog jezika. Uz njih su izvedene kompozicije Paca de Lucíe, Sabicasa, Niña Ricarda i Estebana de Sanlúcara, autora koji pripadaju različitim generacijama razvoja flamenko gitare i čiji je rad imao važnu ulogu u njenom oblikovanju kao koncertnog instrumenta.
Sve aranžmane za flamenko gitaru i gudački kvartet napisao je Mirza Redžepagić posebno za ovaj sastav. Njihovo oblikovanje rezultat je višemjesečnog rada na pronalaženju zajedničkog zvučnog prostora flamenka i klasične kamerne muzike.
Takvo programsko povezivanje pokazuje i različite pravce muzičkog preuzimanja. Kod Albéniza ili de Falle elementi španske tradicije ulaze u okvir komponovane umjetničke muzike i postaju dio njenog harmonijskog, ritmičkog i formalnog mišljenja, dok se kod velikih flamenko gitarista proces odvija iz same izvođačke tradicije, kroz njeno postupno širenje, individualizaciju i kompoziciono osamostaljivanje. Postavljeni u isti program, ovi repertoari omogućavaju da se jasnije čuju i njihove razlike i zajednički muzički korijeni.
Važan dio koncerta činile su autorske kompozicije Mirze Redžepagića, uključujući djela s albuma CYCLES. Njegov autorski rad nastavlja upravo onu liniju na kojoj je bio zasnovan cjelokupan program: flamenko ovdje predstavlja polazište za razvoj savremenog kompozicionog jezika. U Redžepagićevom radu taj se jezik oblikuje kroz iskustvo klasične muzike, maqama, jazza i drugih muzičkih tradicija, pri čemu gitara ostaje središnje mjesto njihovog susreta i povezivanja.
Saradnja s ansamblima drugačijeg izvođačkog profila važan je prostor umjetničkog razvoja za sve učesnike, jer otvara mogućnost preispitivanja interpretativnih navika, zvučnih odnosa i načina oblikovanja muzičkog materijala. U tom kontekstu susret Redžepagićevog autorskog jezika i gudačkog kvarteta „SA Sinfonietta“ uspostavlja prostor za razmjenu izvođačkih iskustava i proširivanje kamernog izraza. Ansambl, čije članice više od petnaest godina zajednički djeluju u različitim kamernim projektima, ima iskustvo rada s repertoarom koji nadilazi strogo definisane žanrovske okvire. Kamerni karakter ovog sastava omogućio je da razlike između pisanog i izvođačkog nasljeđa, između klasične partiture i flamenko idioma, ostanu jasno prisutne i postanu jedan od važnih strukturnih elemenata programa.
Sljedeći koncert u okviru projekta planiran je za 21. oktobar 2026. godine, kada će sa ansamblom „SA Sinfonietta“ nastupiti gitarista Boško Jović.
Projekat „Eho baštine“ podržali su Vlada Kantona Sarajevo i Federalno ministarstvo raseljenih osoba i izbjeglica.
Saznajte sve o najvažnijim vijestima i događajima, čitajte na Google News.