Nanić je bio komandant 505. viteške bužimske brigade 5. korpusa Armije RBiH, jedinice koja je ostala upamćena po brojnim ratnim uspjesima i izuzetnoj organizaciji.
Od Bužima do vojnog vrha
Izet Nanić rođen je u Bužimu u porodici Rasime i Ibrahima Nanića, kao drugi od sedam braće. Nakon završene osnovne škole u rodnom mjestu, školovanje je nastavio u Zagrebu, gdje je završio srednju vojnu školu, a potom i Vojnu akademiju 1987. godine.
Kao oficir bivše JNA službovao je u Kragujevcu, ali je početkom 1992. godine napustio tu vojsku zbog tadašnje politike i okolnosti koje su vodile raspadu Jugoslavije. Sa porodicom se vratio u Bužim, gdje se odmah uključio u organizaciju odbrane Bosne i Hercegovine.
Učestvovao je u formiranju prvih odbrambenih struktura u Bužimu, a 1. augusta 1992. godine imenovan je za komandanta Štaba Teritorijalne odbrane Bužim.
Nedugo nakon toga formirao je 105. bužimsku udarnu krajišku brigadu, kasnije poznatu kao 505. viteška brigada, te posebne jedinice “Hamza” i “Gazije”.
Komandant koji je predvodio najteže bitke
Pod njegovim vodstvom 505. bužimska brigada učestvovala je u brojnim značajnim operacijama, među kojima se izdvajaju akcije Ćorkovača, Munja 93 i Breza 94.
Nanić je ostao zapamćen kao komandant koji je dijelio sudbinu svojih boraca i koji je često bio na prvim linijama. Tokom sukoba u Krajini pokazao je odlučnost i suprotstavio se pokušajima stvaranja paradržavne tvorevine Autonomne pokrajine Zapadna Bosna.
Za svoj doprinos i ratne zasluge, 14. augusta 1994. godine odlikovan je najvišim ratnim priznanjem Armije RBiH – ordenom “Zlatni ljiljan”.
Pogibija legendarnog komandanta
U augustu 1995. godine, tokom akcija 5. korpusa Armije RBiH usmjerenih ka deblokadi Unsko-sanskog kantona i povezivanju sa snagama Hrvatske vojske nakon početka operacije “Oluja”, jedinice predvođene Nanićem krenule su u proboj prema području Dvora na Uni.
Na tom putu, 5. augusta 1995. godine, general Izet Nanić poginuo je u neprijateljskoj zasjedi na području Ćorkovače.
Istog dana došlo je do spajanja bosanskohercegovačkih i hrvatskih snaga kod Tržačkih Raštela, čime je okončana dugotrajna blokada Unsko-sanskog kantona. Međutim, u Bužimu taj uspjeh nije slavljen – vijest o pogibiji voljenog komandanta zasjenila je historijski trenutak.
Naslijeđe koje traje
Nakon smrti, Izetu Naniću je 1998. godine posthumno dodijeljen “Orden heroja oslobodilačkog rata”, a unaprijeđen je u čin brigadnog generala.
Iza njega su ostali supruga Sefija, kćerka Izeta te sinovi Nevzet i Ibrahim.
Njegovo ime danas nosi posebnu simboliku među građanima Bužima i pripadnicima 5. korpusa Armije RBiH. Ostao je upamćen kao komandant koji je vjerovao u pobjedu i koji je do posljednjeg dana dijelio sudbinu svog naroda.
Posebno se pamte riječi koje je noć prije pogibije zapisao u svom ratnom dnevniku:
“Svemu sam dao sebe. Pobjeda je blizu, ako Bog da, bit će naša BiH. Osjećam da mogu uraditi zamišljeno. Da mi je snage i sreće. Sve sam uložio.”
Generala Izeta Nanića mnogi i danas pamte kao simbol hrabrosti, odanosti i borbe za slobodu Bosne i Hercegovine.
Saznajte sve o najvažnijim vijestima i događajima, čitajte na Google News.